Newton, plaatjes

Ik vind het geweldig om met papier te werken...heel erg `zen` alle details er in snijden. De foto`s zijn nog niet geheel zoals ik het me had voorgesteld. De eerste vind ik nog de beste, omdat er veel diepte in zit en de details in de armen niet tot een chaos worden. Toevallig ook goed belicht: op plaatsen licht, waardoor het een contrast vormt met een donkere achtergrond en op plaatsen donker waar het dan weer een contrast vormt met een lichtere achtergrond.

Sleutel (revisie)

Koning Arnoud heeft een mooi kasteel, hij is er trots op. Echter, er is een klein probleem. Iedereen kan zomaar binnenkomen omdat de beveiliging niet goed is. Op de markt komt hij een tovenaar tegen. Nog voordat de koning het weet, heeft ie een splinternieuwe beveiligings installatie gekocht. Een mooie gracht en een ophaalbrug. Het beste van alles is dat het ding op afstand open en dicht gemaakt kan worden. De koning hoeft alleen maar zijn hand op te heffen links voor te openen, rechts voor te sluiten. Het werkt perfect en zo hoeft de koning ook niet meer `s avonds zijn kamer te verlaten om het slot te sluiten; dat kan nu voortaan gewoon vanuit zijn balkon.
Het gaat enkele maanden voorspoedig zo met het koninkrijkje van Arnoud. Maar zoals altijd zijn er ook de buren die weer lastig gaan doen. Een enorm leger heeft zich verzamelt op het veld tussen Arnoud en Arthur. Arnoud rukt uit met heel zijn leger. Alle vrouwen blijven veilig in het kasteel. Vanuit buiten doet hij de ophaalbrug op slot.
Een enorme veldslag volgt. Er wordt bloed vergoten, ledematen afgehakt en koppen kleiner gemaakt. Het ziet er naar uit dat Arnoud dan toch terug moet trekken. Het leger van Arthur is toch te sterk. Hoewel de eerste linie met veel moeite is verslagen, staat de volgende alweer klaar. De verliezen zijn te groot om dit gevecht door te blijven voeren.

Dus, Arnoud en zijn legertje trekken terug naar het kasteel. Met de nieuwe beveiliging zullen ze daar veilig zijn. Ze worden achtervolgd door Arthur`s leger, maar hebben een flinke voorsprong. Arnoud is eerder bij de poort en heft snel zijn linkerhand...hoewel...
Bij de veldslag is Arnoud zijn linker arm verloren, zijn sleutel tot het slot. Hij zwaait nog enthousiast met het stompje naar de poort, maar deze reageert er niet op.
De mannen van Arthur komen steeds dichterbij...

Wraak

Een vliegveld, zoals elk ander. Bij nacht zijn alleen nog maar de lichtjes van de landingsbanen verlicht, dat is de enige aanduiding dat er iets is in de uitgestrekte duisternis. Er land zojuist een vluigtuig op de meest zuidelijke baan, baan 5. Het landen doet het huisje van de onderhoudsmonteur Bert schudden. Het maakt hem niks uit, hij is er aan gewend.
Het is twaalf uur, tijd om aan het werk te gaan. Hij trekt zijn jas aan en loopt de deur uit, naar de schuur. Daar staat een grote kar, gevuld met lampen. Hij opent de grote deur van de schuur en trekt de kar er uit. Hij slentert met het ding in de richting van de landingsbanen. Voorbij rijen met lampen. Een van de lampen is stuk. Bert draait de lamp uit te houder en vervangt deze met een lamp uit zijn kar.
Hij loopt verder. Een paar kleine vliegjes beginnen rond zijn hoofd te vliegen, vuurvliegjes. Geïriteerd haalt hij uit. De vliegjes willen hem maar niet met rust laten. De rest van de avond gaat hij verder met werken, maar dan wel met een kleine zwerm vuurvliegjes om zijn hoofd.
De volgende avond is Bert voorbereid, hij heeft wat insectenspray meegenomen. De vliegjes vallen naar de grond. De paar die het overleven vluchten richting het meertje aan de rand van baan 5. Bert gaat opgelucht verder aan het werk en maakt zijn ronde af. Als hij thuis komt, valt hij uitgeput in slaap.
Buiten vanuit het meer, begint steeds meer licht te komen. Een enorme zwerm vuurvliegjes komt op het huisje van Bert af. Even wachten ze voor het raam, Bert wordt wakker van het licht. Hij kijkt naar buiten en ziet de zwerm een middelvinger naar hem opsteken. Daarna verdspreid de zwerm. Bert weet niet zo goed wat er aan de hand is, maar gaat dan toch maar weer naar bed. Op het vliegveld buiten zijn nu de lampen te zien van de landingsbanen, maar ook nog een andere baan is zich nu aan het vormen. Deze baan gaat recht op het huisje van Bert af.
Niet veel later komt er een vliegtuig aan. deze wil landen op de nieuwe baan. Bert wordt wakker van de enorme herrie, die luider is dan hij gewend is. Hij kijkt uit de raam en zien een vliegtuig recht op zich af komen...

Newton`s 3RD (revisie)

Belicht door de zon, die nog met veel moeite de weg in het theater weet te vinden, beweegt het doek zacht in de wind. De voormalige gordijnen van een podium waarop vele verhalen verteld zijn, dansen gedanst. Een machine beheert nu het podium. Er is geen vrijheid meer van de planken, enkel een paar platformen gevormd door de uiteinden van robotarmen. Vanuit de duisternis kijkt de machine naar zijn podium. Zijn volgende act, een meisje, heeft haar plaats genomen op het podium. Ze staat daar, ogen dicht alsof nog in slaap. Een plotseling licht brengt daar verandering in. Wakker, maar nog niet helemaal. Langzaam wordt haar situatie duidelijk. Vrijheid ontnomen, veilig waar ze is, en niet daar voorbij.
Een derde plateau nadert. Ze weet niet wat ze moet doen, totdat een van haar voeten beginnen te zakken. Een steun zakt langzaam weg. Twijfel is niet meer, ze zet haar voet op het nieuwe plateau. Even staat ze recht, maar al snel verschijnt er weer een nieuwe plateau en zakt er weer een voet weg. Langzaam begint er muziek te spelen, noot voor noot, plateau na plateau. De snelheid wordt hoger en haar stappen beginnen al op een dans te lijken. Onwennig, dat wel. Het is nog moeilijk om de balans te houden en een misstap kan niet vermeden worden. Ze verwacht dat dit haar einde is. Bang voor wat komen gaat sluit ze haar ogen. De muziek stopt. Als ze haar ogen weer opent, merkt ze dat ze nog staat. Trillend op haar benen, zwaar ademend van de schrik staat ze daar. De robot kijkt toe. De lens waardoor deze observeerd draait. Ze is nog niet verloren, zij kan de dans wellicht afmaken. De muziek start weer langzaam en ook de dans wordt vervolgd. Het tempo blijft verhogen en het aantal misstappen van het beoogde pad ook. Zonder onderbrekingen nu. Vallen kan ze blijkbaar niet. Of dat wil de machine niet. Het vertrouwen in haar dans wordt groter, ze ziet niet meer waar ze haar voeten plaatst. Ze raken grond, daar zorgt de machine wel voor. De machine kijkt, volgt haar bewegingen. Ze zijn sneller en sierlijker dan hij haar had kunnen leiden. Hij zal haar voeten vangen, opdat ze niet valt en de dans vroegtijdig teneinde zal komen. Haar voeten gaan snel, maar zijn te volgen en de plateaus snel aangepast.
Het muziekstuk en daarmee ook de dans, komt ten einde. Het meisje maakt een buiging. De lichten dimmen en het doek sluit.

beeldexperiment `Papier sculpturen`

Het idee was dat door lange strips papier aan elkaar te plakken je in princpe elke vorm kunt maken die je wilt. Hier het begin voor een buste... Omdat de strips in dit geval willekeurig van richting waren, was het moeilijk om mee te werken...wordt vervolgd met rechte stukken.

Voorlopige conclusie en pad

Ik ben heel erg gefocussed geweest op het inhoudelijke aspect van de animatie. Vooral nu we voor het afstuderen de kans krijgen om een wat grotere productie te maken. De inhoud blijft me facineren, maar zorgt ook voor een hoop kopzorgen. Als ik terug kijk op wat ik allemaal gemaakt heb in de agelopen jaren en ook hoe ze tot stand zijn gekomen, kan ik alleen maar concluderen dat de vormexperimenten het leukste en het meest interessant zijn geweest. De weg naar deze onderzoeken is altijd moeizaam geweest omdat ik maar steeds vanuit een inhoudelijk punt begon. Des te groter was dan ook telkens de bevrijding om gewoon aan het werk te gaan wanneer zo`n experiment ontstond.
In deze experimenten en illustraties komt een duidelijke voorkeur in vormgeven naar voren waarbij licht een cruciale rol speelt. Mijn eerste ingeving is om hier mee verder te gaan. Kijken wat de vormgeeflijke mogelijkheden zijn binnen dat thema: licht.

speciale terugblik Beeldende kunst Minor

De beeldende kunst minor was een van de nuttigste periode die ik op de academie heb gehad. En ook meteen de moeilijkste tot nu toe. Net zoals bij het afstuderen nu, was het toen de bedoeling om je eigen doelstellingen te bepalen waarmee je aan de slag ging. En natuurlijk moest ik het mezelf weer zo moeilijk mogelijk maken. Ik ben toen op zoek gegaan naar mijn eigen noodzaak. De drijfveer achter mijn wil om animaties te maken. Ik ben uitgekomen op erg ingewikkelde zaken zoals inhoudelijke noodzaak binnen mijn animaties. Technische dingen; wiskunde, sterrenkune, natuurkunde en programmeren... Maar dit zorgde meer voor een hoop koppijn dan een antwoord naar mijn vraag. Op een middag ben ik toen wat willekeurige foto`s gaan nemen. Bij het bekijken hiervan viel mij iets op en hier ben ik toen maar op verder gegaan. Het eindresultaat zie je hier beneden. Een simpel gegeven: met een lampje tekenen in het donker en dit opnemen met een fotocamera met een lange sluitertijd. Hier kon ik beeldend weinig betekenis aan geven, vooral omdat het heel erg moeilijk is om zo figuratief te werken. Maar, ik was nog steeds een animator en ben op die manier meerdere frames van een animatie op gaan nemen. Dit werkproces was een van de pezierigste die ik had meegemaakt. Je werkt heel direct en hebt ook direct resultaat, dit in tegenstelling tot het computer-werk waar ik veel mee bezig ben. Fysiek is het ook best wel intensief. Helaas is het me niet gelukt om figuratief te werken (vooral animeren lijkt zo onmogelijk), maar hopelijk kan ik dat met wat oefening wel voor elkaar krijgen en er ook een vorm voor vinden om dingen in dat medium te vertellen.

Ik had deze ontwikkeling al bijna aan de kant geschoven als `een interessant experiment`, totdat ik de volgende animatie tegenkwam... Wat zij met die methode neer weten te zetten, gewoon waanzinnig. Maarja, dat zijn wel japanners...
volgende animatie is dus niet door mij gemaakt